Zegt de oceaan

​

 

Zwaar blauw is mijn macht

met kleine koppen van woede
macht van onuitgegeven grote



hoe verder ik kijk
hoe beminnelijker ik lijk

​

Zwaar blauw is mijn macht
wit rollend tot nijd naar
het land en de rotsen
ze doen mij pijn
En toch, hun hoon vergeet ik:
steeds weer keer ik weer
tot ik win, ik weet
ik overwin
keer ik weer
en win